شعری از دوست بزرگوار و عزیزمان سید مرتضی سجادی

دوشنبه سی ام آذر 1388

 خمیازه که می کشم

خاکستری از شهر

خواب می رود در رگ هایم

و سخن می میرد

                       میان دردها و دودها

واژه ها گریزانند

اکنون که دیگر نیستم

زمان بر شانه های شهر می تازد

زمان را چه کسی نگه می دارد؟

زمان رمنده

زمانی که ساعت ها خیابان را

در کنار خلیج لبخند دختری

                                     جا می گذارد

اکنون در این خیابانم:

روبندهای تیره

قنداق های تازه

کوچه های به هم پیچیده

                            ـ مار گزیده ـ

بالای هر خیابان

                       شلاق سوزانی ست

قصابان با تکه ای از ماه

                             چاقوها را صیقل می دهند

مغازه ها

          دروغ های فروشنده را پوشیده اند

ویترینی رنگین

و سایه ها و

               گام ها و

                           چشم ها

قلبی ایستاده

زیر زنگ اشیاء

اشیائی پر از تاریخ

اکنون فرصت است

فرصتی میان آکواریوم زمان

 فرصتی منتظر

                    در جغرافیای دریا

می خواهم تا فرصت هست

                                   چرتی بزنم

تا رگباری افسار سخن را به دست گیرد:

سوزن های باران

پیکری لغزان

فروپاشی سایه های سنگ

                                دنگ

                                      دنگ

                                           دنگ

سینه سرخ ها پرواز می کنند

                                    با فانوس های ساعت

اکنون زمان است

اکنون آغاز...

سید مرتضی سجادی

خیال تمام لحظات شاعرانه ام وقتی شاعرانه و صادقانه دوستمان هستی سیدنا...

شنبه بیست و سوم آبان 1388

از باران

خیس شدن در کوچه های آب گرفته را یاد گرفتم

از مادر

اینکه به دنیا بیایم

پدرم گفت:

" آسمان در دریای طوفانی هم شنا می کند "

یاد گرفتم

اما تا به خانه برسم

چاله های زمین را شمردم

و فکر کردم

دریا اگر بمیرد کجا خاکش می کنند؟

:" بعد از این همه شمع

در این سرما هم

بخاری

از شعرت بلند نمی شود "

قرار نبود ابر بسازم

تا همه چیز از اول شروع شود

سنگ تولدم را به سینه زدم

برای قبرستان دست تکان دادم

با این همه

اشکم در می آید

تا این همه شمع را خاموش کنم.

از قدیمی هاست لطفا بی پروا نقد کنید

محمدرضا ی عزیز هم با شعر تازه ای به روز است... بخوانیدش...

شعری از دوست 12 ساله ام محمدرضا بزرگ زاده

شنبه چهارم مهر 1388

از کفنم بیرون می آیم به آسمان می پرم

ابر ها دستشان را مشت می کنند

 انگار می دانستند که جای من این جا نیست

به جنگل می روم علف ها مانند نیزه می شوند

درختان به علامت ورود ممنوع تبدیل می شوند           

 انگار می دانستند که جای من این جا نیست

به کنار رود کوچکی می روم

رودها طغیان می کنند

 انگار می دانستند که جای من این جا نیست

مرگ مرا صدا میزند

باید به خانه ام برگردم.

 وبلاگ محمدرضا ی عزیز

شهر 1

جمعه بیستم شهریور 1388

شهر

سایه ی پیر درختی ست

که باد به بازی اش گرفته و

از سر و کول دیوار های مردم

بالا می رود.

از دوست عزیز و بزرگوارم علی مسعودی به شدت تشکر می کنم برای زحمتی که بابت طراحی این وبلاگ کشید. ممنون علی جون.